…
Ve belki de son zamanlarda en çok duyduğumuz kelime.
Peki, bu kadar insanın içinde insan neden yalnız olur?
Yalnızlık, herkesin hakkında konuştuğu; bazen kendinden, bazen başkasından yola çıkarak anlamlandırmaya çalıştığı bir gerçekliktir. Küçüktür ama etkisi bir dağ gibi büyüktür.
Bu yüzden yalnızlık hakkında söylenen sözler de ikiye ayrılır:
Kimine göre güçsüzlük, kimine göre güçtür.
Erich Fromm şöyle der:
“İnsan, yalnızlığın dayanılmazlığından kaçmak için çoğu zaman yanlış bağlar kurar.”
Ve bu söz, 21. yüzyıl ilişkilerinin tam merkezine dokunur.
Oysa Rollo May yalnızlığı başka bir yerden ele alır:
“Yalnızlık, insanın kendisiyle karşılaşma cesaretidir.”
Peki gerçekten öyle midir? Herkes bu cesarete sahip midir?
Viktor Frankl ise der ki:
“İnsan, en yalnız anlarında bile anlam bulabildiği ölçüde ayakta kalır.”
Ama en çarpıcı gerçek şudur: Yalnızlık, insanın varoluşunun en temel gerçeğidir. Hiçbir ilişki onu tamamen ortadan kaldıramaz. Çünkü insan, her zaman kendi iç sesiyle yaşar.
Ve o iç sesi nasıl beslediği, hayatının yönünü belirler. Bugünün insanı, kalabalıkların içinde var olmaya çalışırken sürekli bağlar kurar. Ama o bağların kendisini ne kadar beslediğini çoğu zaman sorgulamaz.
Ve böylece, içten içe harap olan; kalabalıklar içinde yalnız kalan bir topluluğa dönüşür.
Herkes tektir. Ama o teklik, her zaman birleşmez. Tek başınalık ise yalnızlık değildir. Tek başınalık, bir özgürleşme alanıdır. Yalnızlık eksiltir. Tek başınalık ise genişletir.
Biri insanı yavaş yavaş eritir, diğeri ise insanı kendine doğru büyütür. Bu ikisinin farkını anlamak, kimi için 30 yıl, kimi için 50 yıl, kimi için bir ömür sürer. Oysa psikolojinin en net gerçeklerinden biri şudur: Her şey, bakış açısıyla şekillenir.
Peki sen…
Hangi tarafı seçmek istersin?
Çünkü hâlâ yaşıyorsan, seçim hâlâ senin.