Hayvanlarının ağzını bağlayıp öylece komşusunun otlak arazisinden geçen dedelerimiz vardı. Komşusunun otundan otlamasın, hayvanının midesine haram girip o haram sütten içmemek için (belki komik gelecek ) çaba sarf eden dedelerimiz…

Sabah ilk siftahını yaptıktan sonra müşterisini komşu esnafına yönlendiren gözü doymuş ve rızkını paylaşan dedelerimiz…

Ya da kışın aç kalmasın diye kuşların barınma ve yiyecek ihtiyaçları için vakıflar kuran dedelerimiz…

Bu örneklerin yüzlercesini vermek mümkün…

Doğru olmak adına, doğru kalabilmek adına…​​

​Gelelim günümüze…

O kadar çok iş ve uygulama var ki. Kırmızı , kalın çizgiler o kadar geçişken ki. Net olarak siyah ve beyaz diyemiyorsunuz. Gri renk (genelde çamurlu) aldığında yorumlar, menfaatler, hele hele kılıfına uydurma maharetini gösterenler baskın çıkıyorlar. Siz idealist söylem ve yaklaşımı ne kadar söylerseniz söyleyiniz yalnız kalıyorsunuz, bırakılıyorsunuz. Hep menfaat kümelenmelerinin dediği ve öngörüsü gerçekleşiyor. Adam gibi iş yapmanın, “Adam “ olmanın enayilik olarak görüldüğü, hele hele ideallerin bu denli çiğnendiği ortamda “ Durun kalabalıklar bu yol çıkmaz sokak” diyorsunuz ama sesiniz duyulmuyor. Aslında duyuluyor ama duyulmazlıktan geliniyor. Kul hakkına riayet etmeme üzerine bir dizayn mı yapılıyor kirli eller tarafından? Tüyü bitmemiş yetimin hakkı nerede? Karar vericilerin verdikleri kararlar eğer bir tarafın haksız kazancına, haksız zenginleşmesine neden oluyorsa, önceden kurulan tezgahın gereği yapılıyorsa nerede kaldı adaletli yaklaşım? Nerede kaldı kamunun menfaatini korumak?

Bireysel olmaktan öte toplumsal sorumluluk anlayışı ile yaklaşmak gerekiyor. Herkes bulunduğu yerin hakkını kamu adına verecek , hak- hukuk yemeyecek ve yaptığı gri işleri kılıfına uydurmayacak. Uydurursa da vicdanlara hapsolup gidecek. Geçmiş bu örneklerle dolu nice makam mevki sahibi insanlarla dolu değil mi? Günler gelip geçer, sandık yine gelir. O zaman ne kadar organizasyon yaparsanız yapınız oluşturduğunuz düzen gitmez, gitmeyecek . Kuralların yanında etik ve ahlaki değerlerin de öncelikli olarak irdelenmesi gerekiyor. “Bal tutanın parmağını yalaması” meşru olarak gösterilmemeli ki genel kabul görmesin. Değil parmaktaki bal, kavanoz elden gitmesin…Aslında kamuoyu vicdanı zamanla her şeyin üstesinden geliyor. Siz istediğiniz kadar kural ve yasalara uygun yapınız, işin ne denli doğru ve hakça yapıldığını herkes bir şekilde takdir edecektir. Zamanı geldiğinde de kalplerde oluşan küçücük noktalar gri, hatta siyah renge boyayacaktır. Tertemiz beyaz sayfada küçücük noktalar zamanla kağıdın büyük bir kısmının siyahlaşmasına neden olmayacak mı? İşte o zaman sayfadaki beyaz yerleri ne kadar göstermeye çalışırsanız çalışınız göz hep siyah alanları görecek ve ona göre değerlendirecektir.

Özetle, kamuoyu vicdanına mahkum olunmak istenmiyorsa “ Adam” gibi olmanın ne demek olduğu üzerinde yoğunlaşılmalı. Üç günlük dünyada “Kul Hakkı” yemenin de ne demek olduğunun ve hiçbir zaman gri rengin gizli kalmayacağının altını çiziyorum. Bulunduğu pozisyonda verdiği kararlar ile ilinti ve ilişkide bulunduğu ticari yapı lehine karar vermek ne kadar etiktir? Vicdanları ne kadar sızlatır? Akla ilk gelen acabalar karşısında toplumun vicdanına hapsolacak olanlara buradan sesleniyorum; Gri alanlarda olmayın. Beyaz alanda olun. Günümüzde gri alanlar siyaha yakındır, çamura yakındır. İlle de bulaşır üstünüze bu kir, çamur…

Yapılan hiçbir şey gizli , örtülü kalmaz, kalmayacak; “Gecenin kör karanlığında dipsiz kuyudaki karıncanın ayak sesini duyan olduğuna göre…”