Bazı insanlar yaşadıkları döneme sığmaz. Çünkü onlar yalnızca kendi zamanlarını değil, kendilerinden sonra gelecek nesillerin de kaderini değiştirirler. Aradan yıllar geçse de fikirleri eskimez, açtıkları yollar kapanmaz, bıraktıkları izler silinmez.
Mustafa Kemal Atatürk, işte böyle bir iz bıraktı.
10 Kasım geldiğinde saatler 09.05'i gösterdiğinde hayat duruyor. Sirenler çalıyor, başlar öne eğiliyor, gözler doluyor. Ancak belki de kendimize sormamız gereken daha önemli bir soru var: Atatürk'ü yalnızca kaybettiğimiz gün mü hatırlıyoruz, yoksa onun bize emanet ettiği değerleri hayatımızın her gününde yaşatabiliyor muyuz?
Çünkü Atatürk'ü anlamak, yalnızca bir dakikalık saygı duruşunda bulunmak değil; onun açtığı yolda yürüyebilmek, fikirlerini yaşatabilmek ve emanet ettiği geleceğe sahip çıkabilmektir.
Bir kadının hayatına dokunan en büyük iz…
Atatürk, bir toplumun ilerlemesinin kadınların ilerlemesinden bağımsız olamayacağını biliyordu. Kadınlara eğitimden siyasete, sosyal hayattan çalışma hayatına kadar yeni kapılar açtı.
Kadınlara seçme ve seçilme hakkının tanınması yalnızca bir yasal düzenleme değildi. Kadının toplumun eşit ve vazgeçilmez bir parçası olduğunun ilanıydı.
Bugün bir kadın kürsüde söz alabiliyorsa, bilim üretebiliyor, meslek sahibi olabiliyor ve kendi geleceği hakkında karar verebiliyorsa, bu yolun taşlarında Cumhuriyet'in ve Atatürk'ün bıraktığı izler vardır.
Bir kız çocuğunun eline kitap alması, hayallerini korkmadan kurması, "Ben de başarabilirim" diyebilmesi, belki de bu mirasın en güzel karşılığıdır.
Bir çocuğun gözlerindeki geleceğe bırakılan iz…
Atatürk çocukları bir milletin yarını olarak görüyordu. 23 Nisan'ı çocuklara armağan etmesi, geleceğe duyduğu güvenin en anlamlı göstergelerinden biriydi.
Çünkü biliyordu ki bir ülkenin gerçek gücü, yetiştirdiği çocukların aklında, vicdanında ve hayallerindedir.
Bu yıl 10 Kasım'da kızımın eğitim gördüğü Atatürk İlkokulu'nda düzenlenen 10 Kasım Atatürk'ü anma törenine katıldım. Açıkçası bugüne kadar katıldığım törenler arasında Atatürk'ü en derinden hissettiğim, en çok anma duygusunu yaşadığım törenlerden biriydi.
Bu kez yalnızca hazırlanmış bir programı izlemedim. Çocukların kalplerindeki sevgiyi, özlemi ve heyecanı hissettim.
Atatürk'ün fotoğrafıyla hazırlanan özel bir alanda öğrencilerin Atatürk'le yan yana oturup fotoğraf çektirmeleri, sanki karşısındaymış gibi ona yakınlık hissetmeleri çok anlamlıydı.
[Atatürk fotoğrafının bulunduğu, çocukların yanında oturup hatıra fotoğrafı çektirdiği stant]
Programın en etkileyici bölümlerinden biri ise çocuklara yöneltilen şu soruydu:
"Atatürk yanınızda olsaydı ona ne söylemek isterdiniz?"
Çocukların kendi elleriyle yazdıkları cevapları okumak, belki de Atatürk'ün nasıl bir iz bıraktığını uzun uzun anlatmaktan çok daha anlamlıydı. Hiç görmedikleri bir insana duydukları özlemi, sevgiyi ve söylemek istediklerini öyle içten ifade etmişlerdi ki… Hatta aralarında kendi kullandıkları defterden kopartıp yazı yazıp asanlar bile vardı. Görmeden sevdikleri birine bu duyulan özlem ise Atatürk'e yönelen o haksız yorumlara, çocukların yazdığı notlar o ladar güzel cevap ki.
O küçücük cümlelerde kocaman bir sevgi vardı.
[Çocukların Atatürk'e yazdığı duygu ve özlem dolu cevapların yer aldığı pano]
Ardından küçük yüreklerin şiirlerle, şarkılarla, hareketleriyle ve duygularıyla Atatürk'e duydukları sevgiyi dile getirmeleri… Bunların bir gösteriden ibaret olmadığını hissetmemek mümkün değildi.
[Siyahlar içindeki öğrencilerin şiir, şarkı ve gösterilerinden kareler]
Programın sonunda çocukların Atatürk'e çiçek bıraktığı o anlar ise törenin en anlamlı kapanışlarından biriydi. Her birinin yüzünde, sözünde ve davranışında aynı özlemi görmek mümkündü.
[Çocukların Atatürk için çiçek bıraktığı anlar]
Kızımı ve tüm arkadaşlarını yürekten kutluyorum. Bu güzel duyguları bizlere yaşatan, çocukların kalbine dokunan, böylesine anlamlı ve farklı bir programı emekleriyle hayata geçiren öğretmenimize gönülden teşekkür ediyorum.
Çünkü bir çocuğun hiç görmediği bir insanı bu kadar sevmesi, özlemesi ve benimsemesi kendiliğinden oluşan bir duygu değildir. Bu sevginin yüreklere işlenmesinde öğretmenlerin emeği, yaklaşımı ve rehberliği çok büyüktür.i
Bu anlamlı programa imkân sağlayan, Atatürk'ü anma ve yaşatma hassasiyetini çocuklarımıza hissettiren okul yönetimine ve müdürümüze de ayrıca teşekkür ediyorum.
Peki, Atatürk'ün bıraktığı izler yalnızca bunlar mı?
Elbette hayır! Atatürk'ün mirası yalnızca kadınlara ve çocuklara değil; erkeklere, gençlere, çiftçilere, işçilere, öğretmenlere, bilim insanlarına ve bu ülkenin her ferdine uzanıyor.
Eğitimden hukuka, ekonomiden sanata, bilimden kültüre kadar açtığı yolları tek bir köşe yazısına sığdırmak mümkün mü?
Belki de bir insanın geride bırakabileceği en büyük eser budur: Kendisi aramızdan ayrıldıktan sonra bile başkalarının hayatında yaşamaya devam etmek.
Çünkü bazı miraslar yalnızca korunmaz; her gün yeniden yaşatılır ve gelecek nesillere aktarılır.
İzler silinmez, yeter ki yürümeye devam edelim…
Bugün kendimize sormamız gereken şu: Bize bırakılan bu büyük mirasa ne kadar sahip çıkabiliyoruz?
Bir kadının özgürce kurduğu hayallerde, bir çocuğun güvenle büyümesinde, bir gencin geleceğe umutla bakmasında, bir öğretmenin yetiştirdiği nesillerde…
Atatürk'ün izleri yaşamaya devam ediyor.
Belki bir köşe yazısı onun bıraktığı mirası anlatmaya yetmez. Bu yazdıklarımız, yüzyıllar boyunca yaşamaya devam edecek o büyük mirasın yalnızca küçük bir bölümü.
Atatürk'ün bedeni aramızdan ayrıldı. Ancak fikirleriyle, eserleriyle ve bize emanet ettiği Cumhuriyet'le yaşamaya devam ediyor.
Çünkü Atatürk'ü anmak bir gündür, anlamak ise bir ömürdür.
Ve insan sormadan edemiyor:
Hangi ölüm bu kadar ölümsüz?
Saygı, özlem ve minnetle…
İz Bırakanlar
