Bir de hayatını başkasının hayatına adamış insanlar var…
Annesine, babasına ya da engelli çocuğuna yıllarca evinde bakmak için kendi hayatından vazgeçen, çalışma hayatından uzak kalan, sosyal yaşamını ikinci plana atan insanlar…
Gece, gündüz demeden sevdiklerinin ihtiyaçlarını karşılayan, bazen uykusundan, bazen sağlığından, bazen de kendi hayallerinden fedakârlık eden insanlar…
Peki, bu insanların geleceği ne olacak?
Bugün evde bakım maaşı alan ve yakınlarına bakan binlerce insanın en büyük sorunlarından biri sosyal güvencelerinin olmaması. Verilen bakım desteği, yapılan fedakârlığın ve harcanan emeğin karşılığını vermekte yetersiz kalıyor.
ON, on beş yıl boyunca annesine ya da babasına bakan insanlar var. Hayatlarının en verimli yıllarını sevdiklerinin bakımına ayırıyorlar. Bu süreçte başka bir işte çalışamıyor, emeklilikleri için prim biriktiremiyor ve kendi geleceklerini güvence altına alamıyorlar.
Yarın kendileri yaşlandığında, bakıma muhtaç hâle geldiğinde ne olacak?
Yıllarca başkasının hayatını kolaylaştırmak için kendi hayatını erteleyen bu insanlar, kendi geleceklerinde nasıl bir güvenceye sahip olacak?
Üstelik konu yalnızca yaşlı anne ve babalara bakmakla da sınırlı değil. Doğuştan engelli çocuğuna bir ömür boyu bakmak zorunda olan anneler ve babalar var. Çocuğunun bakımını üstlenmek için işinden ayrılan, sosyal hayattan kopan ve bütün yaşamını evladının ihtiyaçlarına göre şekillendiren aileler var.
Elbette annelerimiz, babalarımız ve evlatlarımız başımızın tacı. Onlara bakmak bir vicdan, bir sevgi ve sorumluluk meselesidir. Ancak bu sorumluluğu üstlenen insanların da devlet tarafından korunmaya ve desteklenmeye ihtiyacı var.
Evde bakım hizmeti yalnızca bir aile meselesi olarak görülmemeli. Bu aynı zamanda sosyal devletin sorumluluğudur.
Bakım veren kişilere düzenli sosyal güvence sağlanmalı, emeklilik hakları oluşturulmalı ve bakım süresi sigortalılık açısından değerlendirilmelidir. Verilen bakım maaşları da günümüz ekonomik şartlarına göre yeniden ele alınmalıdır.
Çünkü evde bakım yapan bir insan aslında toplumun ve devletin üstlenmesi gereken çok önemli bir sorumluluğu kendi evinde, kendi imkânlarıyla yerine getiriyor.
Kimse yakınını bir bakım merkezine bırakmak zorunda kalmasın diye kendi hayatından vazgeçen insanların emeği görmezden gelinmemeli.
Unutmayalım ki bugün annesine, babasına veya evladına bakan insanlar da yarının yaşlıları.
Onlar sevdiklerinin geleceğini güvence altına almaya çalışırken kendi geleceklerini kaybetmemeli.
Sosyal devlet olmanın gereği, yalnızca bakıma muhtaç vatandaşları değil, onlara yıllarca emek veren insanları da korumaktır.
