Geçen sabah televizyonda haberleri izliyordum. Galatasaray, bir önceki akşam Avrupa maçında rakibini yenmişti. Haber sunucusu da konuğuyla bu galibiyeti değerlendiriyordu. Sohbet sırasında Avrupa’da maç oynayacak olan Fenerbahçe ve Beşiktaş’a başarılar diledi. Ancak Beşiktaş’ın maçının olduğu gece, Trabzonspor’un da Avrupa karşılaşması vardı. Onun adı geçmedi.
İlkinde “Herhalde unuttu” diye düşündüm. Fakat konuşma boyunca aynı temenni birkaç kez tekrarlandı, Trabzonspor yine anılmadı. Bu kez durup düşündüm: Trabzonspor bu ülkenin takımı değil miydi?
Onun taraftarları da o ekranın karşısında değil miydi?
Üstelik sunucu da Anadolu’nun bir köşesinden İstanbul’a gelmiş biriydi. Kendisinden, İstanbul dışındaki şehirlerin ve takımların da görülmeye değer olduğunu bilmesini beklerdim.
Bu durumu yalnızca bireysel bir dalgınlık olarak mı değerlendirmeliyiz?
Yoksa o yayını hazırlayan ve izleyiciye sunan kurumun da sorumluluğu var mı?
Ekranda konuşan kişi kendi adına konuşsa bile izleyici karşısında çalıştığı kurumu da temsil eder. Gözden kaçırdığı bir bilgiyi hatırlatmak, tekrarlanan bir eksikliği düzeltmek de yayın ekibinin görevidir.
Sunucunun bunu hangi niyetle yaptığını bilemem. Ancak ortaya çıkan eksikliği kabul etmekte zorlanıyorum. Bilgi eksikliği varsa yayından önce giderilmelidir. Unutulmuşsa yayın sırasında hatırlatılmalıdır. Milyonlara seslenen insanların, aidiyetlerin güçlü olduğu böyle konularda daha özenli davranmasını beklemek hakkımızdır.
Bir takıma başarı dilemek birkaç saniye sürer. Sürekli unutulmak ise insanlarda görülmedikleri, önemsenmedikleri duygusunu büyütür. Ortak bir ülkeye ait olduğumuzu hissetmek, günlük hayatta birbirimize gösterdiğimiz bu küçük özenlerle de mümkündür.
Toplum olarak huzuru ve mutluluğu arıyorsak sözlerimizin kimleri içine aldığını, kimleri dışarıda bıraktığını düşünmeliyiz. Ekran başındaki sorumluluk da tam burada başlar.
