Belki de günümüzün hayatını özetleyeceğimiz cümle böyle bir cümle olabilir. Yedisinden yetmişine herkes hayatında yaşayamadıkları, ulaşamadıkları, mahrum kaldıkları, edinemedikleri, çocukları, ailesi, akrabası, çevresi, şehri, hatta ülkesi ve dünyadan şikayetçi.
Aradığı hayatı bir türlü bulamayan, nakıs ve mağdur bir hayat yaşayan insanlar olarak kendimizi tanımlıyoruz. İmkanlarımızın kıt, ailemizin söz dinlemez, çevremizdeki insanların insanlıktan çıktığını belirtiyoruz.
Aslında belki de içimizde çok haklı olanlarımız vardır. Belki de hepimiz bir yanlışa sürüklendik, sürükleniyoruz. Söyle bir soluk alıp da biraz dinlensek ve kendimize bir zaman ayırsak, acaba ne kadar haklı çıkarız?
Bütün bu şikayetler zinciri içinde, hayatında güzel şeylerin olmayışından veya az oluşundan şikayet ediyorsak, belki de nimetleri fark edecek kadar zamanımızın olmadığındandır. Acaba güzel şeylerin fark edilmesi, bu hayatın tadının çıkarılması için insanın biraz soluklanmaya, düşünmeye ve yavaşlamaya ihtiyacı mı var. Maraton tarzı yaşanan bir hayat, güzel olan izler bırakmıyor ruhumuzda..
Allah cc. İnsanlara günde 5 kere dinlenme zorunluluğu getirmiş. Namazla dünya bağını kesip, kendisini hatırlamamızı, bir soluklanmamızı, dünyevi işlere kendimizi kaptırmamamızı talep ediyor. İş hayatında işin türüne göre, okulda ders aralarında teneffüsler konur. Bu teneffüsler, insanı robotluktan kurtarıp, dinlenme adı altında insanın kendine gelmesi sağlanır.
Bize zaman ayırıp ziyaretimize gelen ya da yapacağı bir etkinlik için bizi hatırlayıp davet eden, müşterek bir etkinliğe davet eden bir dostumuzun kalbimizdeki yeri ayrıdır. Bu hoşumuza giden şeylerin temelinde bize ayrılan özel zaman, hatırlanmamız ve bizi tamamlayıcı bir unsur görülmemizdir.
Bu tespitten sonra asıl konumuza dönelim. Hayatımızı kapkara bir tablo olarak tanımlamamız acaba gerçekçi bir tanımlama mıdır?
Fındık kabuğu içinde veya bir elmadaki bir kurt, dünyayı fındık veya elma kadar sanır. Gezmeyen, görmeyen, kendi araştırmaları değil, kendini yönlendirenlerin beyanları ile yaşayanlar, asla kendileri olamazlar. Onlar daima etkilendikleri sosyal medya, TV ve maruz kaldıkları fikirler kadar dünyaları olur.
‘Kapkara bir hayat yaşıyoruz’ diyen bir insan, şöyle bir gün çevresini çeviren tüm etkenlerden soyutlanıp 1 saat düşünse;
“Benim neyim eksik?
Niye mutsuzum?
Cevap: ‘Gelirim az, hastam var, iyi bir evim-arabam yok, tatile yurt dışına çıkamadım, herkeste olanların daha çok bende neden yok?
Çocuklarım, ailem çok lüks bir hayatı hak etmiyor mu?” gibi cevaplar bulabiliriz.
Ama bu bir saatte şöyle bir tahlil yapsa; “Evet, yüksek standartlara bakarak, bende ve ailemde epey eksikler var. O standartlara ulaşmam için çok efor sarf etmem lazım. Ama Gazze’de insanlar enkazlardan duvar çevirip içinde ev namına oturuyorlar. Rüzgar, yağmur, soğuk, sıcak, ısınma, beslenme gibi hiçbir taleplerini karşılayamıyorlar. Oysa ben krallar gibi bir evde oturuyorum, onlara bakınca. Evet benim hastam var, bazen kontrole gitmem, ilaç bulmam, hastama özel zaman ayırmam lazım. Ama komşunun engelli çocuğu 24 saat komşumu eve mahkum ediyor. Düğünü yok, bayramı yok, sosyal hayatı yok, ev hapsinde yaşıyor.
Evet çocuklarımın her talebini temin edemiyorum, ama Afrika’da, Asya’da bir çok ülkede çocukların pantolonu yok, okul elbisesi ve çantası yok, telefonu yok, teknoloji ülkelerine bile girmemiş. Oyuncaklarını topraktan taştan, ağaçtan yaparak oynuyorlar. Benim çocuğum da bunlardan biri olabilirdi.
Evet hayal ettiğim zenginliğe ulaşamadım. Çevremde parayla beştaş oynayan çok insanlar var. Ama dilenmiyorum, çıplak değilim, modayı takip edemesem, marka giyemesem de gayet düzgün giyiniyorum. Ailemi namerde muhtaç etmiyorum. Evimde para olmasa da huzur var. Yurt dışı tatillerine gidemesem de, ailece yaptığımız etkinlikler, ortak zaman kullanımlarıyla çok mutlu olabiliyoruz. Paramız yoksa da mutluluğumuz var…
Bu bir saatimizin yorumuyla hayatımızı, bu gibi değerlendirmelerle çok verimli bir hayat tarzına dönüşebiliriz. Ömür boyu mutsuzluk sahnelerimizi, sahip olduklarımızın farkında olarak, mutluluğa dönüştürebiliriz. Dertlerimizin dert olmadığını, onları biz dert edindiğimizi görürüz. Sahip olduğumuz bedensel, ailevi, ekonomik, sosyal tüm nimetlerin ne kadar büyük zenginlikler olduğunu anlar ve görürüz.
Şikayetlerle ürettiğimiz huzursuzlukların, suni olduğunu, aksine en güzel mutluluklara malik olduğumuzun farkında oluruz. Biz buna İslam ahlakında “Şükür” diyoruz.
Ya rabbi bizi şükredenlerden eyle.
Amin…